030-2299800
Blog van Els van Veen, huisarts

‘Autisme Ambassadeur'

  Els van Veen Opinie okt17
  Els van Veen is huisarts. Zij kreeg in 2014 de
diagnose autisme (spectrum stoornis). Zij begon
in 2016 de website www.artsenmetautisme.nl
 

Els van Veen (Amsterdam, 1970) is huisarts.
Zij kreeg in 2014 de diagnose autisme (spectrum stoornis). Omdat zij niets kon vinden over artsen met autisme, bouwde zij in 2016 de website www.artsenmetautisme.nl. Dit is haar eerste blog voor de Nederlandse Vereniging voor Autisme.
 


Via mijn website ontving ik een e-mail van een medisch specialist. Bij hem is recent autisme gediagnosticeerd.
Hij heeft nu een autisme-coach en wil misschien uit de kast gaan in het ziekenhuis waar hij werkt. Hij vraagt mij om advies. Door zijn vraag denk ik na over het effect van mijn eerdere coming out. Ik ben begin 2017 'uit de kast gekomen' in artsenblad Medisch Contact. Wat heeft dat me opgeleverd? Ben ik nu ‘autisme ambassadeur'?
Het enige punt dat ik met mijn coming out wilde maken,
is dat er óók artsen zijn met autisme. Of beter gezegd: óók artsen krijgen tegenwoordig de diagnose autisme. Dat was destijds mijn enige punt, maar ik heb gemerkt dat mensen daar allerlei conclusies aan verbinden. Bijvoorbeeld dat ik dan ook meteen ‘autisme ambassadeur' ben, of alles weet van autisme.

Toen ik de diagnose autisme kreeg, enkele jaren voor mijn coming out, was dat een grote klap. Ik moest mijzelf echt opnieuw uitvinden. In het begin ging ik mijzelf te veel ‘vastzetten', ik bekeek mezelf helemaal door 'de bril van autisme'.

Het is nu bijna vier jaar later. Ik zie mijzelf nog steeds niet als ‘autisme ambassadeur'. Sterker nog: ik kan zelfs niet goed uitleggen - in het algemeen - wat autisme is. Eigenlijk gebeurt er iets heel geks als je de diagnose autisme krijgt. Iets kunstmatigs. Je hebt bepaalde gedragskenmerken (en problemen) en de psycholoog of psychiater noemt dat autisme. En vanaf dat moment 'heb je autisme' en zegt men dat bepaald gedrag ‘door autisme komt’. Een valkuil is dat je jezelf vervolgens te veel door de bril van autisme gaat bekijken, zoals ik dat eerder ook deed. Een andere valkuil is dat mensen om je heen meteen denken te weten hoe jij in elkaar zit, of al jouw eigenaardigheden en speciale kenmerken labelen als ‘autistisch’.

Autisme is een vreemde diagnose, 'de ASS is geen afgebakende aandoening met een aanwijsbaar biologisch substraat, iets wat je nu eenmaal hebt of niet. ASS is een sterk veranderlijk begrip, dat meer in de bril van mensen zit dan in de natuur der dingen’ (Edo Nieweg: Medisch Contact 2013 “DSM; een zoektocht naar fantomen” ) schreef een psychiater in 2013 in artsenblad Medisch Contact.

Een diagnose zou vooral moeten leiden tot zelfinzicht en herstel. En tot meer begrip voor jezelf en meer begrip vanuit de omgeving. Niemand zou zich ook maar enigszins verplicht moeten voelen om open te zijn over zijn of haar diagnose. Het is geen pretje om de diagnose autisme te krijgen. Het geldt nog altijd als 'psychiatrische stoornis'. Het is bij mij een benaming voor sterke, maar ook bepaalde kwetsbare kanten. Je durft pas open te zijn over je kwetsbare kanten als je omgeving veilig genoeg is. En dat laatste is helaas niet altijd het geval. Of je kan het niet goed inschatten.

Ik kon de eerste tijd na de diagnose geen ‘autisme ambassadeur' worden. Ik kan dat nog steeds niet, omdat ik eigenlijk steeds minder snap wat autisme is. Toch heeft de buitenwereld mij inmiddels wél gebombardeerd tot autisme-ambassadeur. De medisch specialist die mij mailde, dacht namelijk dat ik dat allang was.


Els van Veen

Om de website goed te laten functioneren en te verbeteren gebruiken wij cookies. Als u de website verder gebruikt dan gaat u hiermee akkoord. Zie onze privacyverklaring, die ook geldt als u lid wordt of zich aanmeldt voor nieuwsbrieven.